halve marathon

Halve marathon raceverslag: De allerlangste 21km van mijn hele leven

Geplaatst op Geplaatst in Sporten

Zondag was het zo ver en liep ik voor de derde keer de halve marathon van Amsterdam. Ik had er goed voor getraind. Sowieso loop ik het hele jaar door, maar ik had ook netjes het schema van 100 dagen sportrusten gevolgd (wat dat is lees je hier!). Ondanks mijn goede voorbereiding en mijn goede eten ging het zondag he-le-maal ruk (pardon my French). Dit was ronduit de meest vreselijke wedstrijd die ooit heb gelopen. Het waren 21 veel te lange kilometers. Hoe kon dat nou gebeuren? Ik had toch zo goed getraind? Maar eigenlijk weet ik het wel. Dit is waarom het zondag de stomste halve marathon ooit was.

Sportrusten met de halve marathon

Heel eventjes terug naar de sportrustenmethode. Kort komt het neer op een methode waarbij je traint op hartslag. Je hartslag als indicator voor hoe het met je lichaam gesteld is. Je hartslag geeft als geen anders instrument aan wanneer je het misschien beter iets rustiger aan moet doen. Of wanneer je juist een tandje sneller kan.

Volgens deze methode zou ik afgelopen zondag met een hartslag tussen de 169 en de 174 de 21,1km hebben kunnen lopen met een eindtijd van 2.14. MITS je helemaal uitgerust aan de start staat en je dus goede weeromstandigheden hebt en dergelijke. En eigenlijk ging het daar al helemaal mis.

Wat er mis ging

  1. Afgelopen maand heb ik veel gestrest. Het is een drukke maand op werk en ook probeer ik buiten werk op dit moment veel te veel balletjes hoog te houden (iets met een eigen blog starten? En deze perse nog voor de halve marathon online willen hebben staan?).
  2. Ik ben voor één week naar de andere kant van de wereld geweest. Hello jetlag. Mijn tripje naar Perth was super cool maar ontzettend zwaar. Met 6 uur tijdverschil heb ik eigenlijk nauwelijks tijd gehad om te wennen. Tegen de tijd dat ik gewend was, moest ik alweer terug. Dat kwam mijn slaap- en sportritme niet ten goede.
  3. Mijn rusthartslag was de laatste twee weken – maar ook op de dag zelf – hoger dan normaal. Eigenlijk betekent dit: doe gas terug! Normaal zou je dan beter niet gaan trainen. Maar hè, die halve marathon kan je moeilijk even een weekje verschuiven. Mijn hartslag zat al vrij snel op 190 BPM en ik kreeg ‘m nauwelijks naar beneden.
  4. Het was bloedheet. Ondanks mijn voorbereidingen (korte broek, insmeren, veel water drinken) kon ik toch voor mijn gevoel mijn hitte niet kwijt. Mijn lippen waren uitgedroogd en zo voelde mijn ingewanden ook. Na 1,5 kilometer had ik al enorme buikpijn die eigenlijk niet meer is weggegaan (ik heb het nu nog!).

En misschien wel de grootste reden:

  1. Ik kwam niet meer uit mijn negatieve gedachtenspiraal. Toen het na 1,5 kilometer al zo pijnlijk was, wist ik dat het een lange helse tocht zou gaan worden. Hoewel ik wist dat ik ‘m sowieso wel zou finishen wist ik ook dat het 21 ellelange kilometers gingen worden. En ik baalde. En ik baalde dat ik baalde. Dus probeerde ik me te focussen op mijn ademhaling of op de muziek in mijn oor maar lukte steeds maar enkele seconden. In mijn hoofd was ik al dit blog aan het schrijven 😉 Negatieve gedachten waren trouwens dingen als: druk maken over dat mensen mij konden volgen via de app en dus zagen dat ik zo sloom was. Maar ook dat ik me dus al tijdens het lopen schaamde voor mijn nog te leveren eindtijd. Want hoe moet ik dat nou verkopen op social media? Ben ik nou een fitgirl of niet? Nou ja. Weet dus ook wel dat het nergens op slaat, maar die gedachten gaan dan zo een eigen leven leiden.

Goede hoop

Dus al met al waren er genoeg signalen om te weten dat afgelopen zondag niet mijn beste wedstrijd zou gaan worden. Maar omdat de Dam tot Damloop zo lekker was gegaan had ik goede hoop. En met dat sprankeltje positiviteit wil ik dit blog over de stomste wedstrijd ooit afsluiten. Want ik heb het wél maar mooi weer gedaan. We (ik) zijn zo geneigd om ons alleen maar te vergelijken met anderen die het beter hebben gedaan. Of sneller. En vergeten gemakshalve dat we bij de …% (héél klein %) van de Nederlanders horen die überhaupt in het startvak stonden. En bij de nog kleiner % van de mensen die ook nog gefinisht zijn!

halve marathon

 

Dus alle finishers, welke tijd je dan ook hebt neergezet: gefeliciteerd! En enjoy! Want de eindtijd staat niet op de medaille 😉 Dan hangt ‘ie ergens te pronken (of te verstoffen…) en dan is het enige wat nog telt: hé, weet je nog die ene keer dat je de halve marathon van Amsterdam hebt gelopen?

Liefs, Ana

PS. Op de kalender staan: Bruggenloop, 10km in Egmond en de halve van Schoorl. Wie zie ik waar?!

9 gedachten over “Halve marathon raceverslag: De allerlangste 21km van mijn hele leven

  1. Haha, inderdaad, ik moet eerlijk zeggen dat die sportrustmethode niet mijn ding is, luisteren naar je lichaan, in trainingen jezelf ontdekken (qua grenzen)werken voor mij prima,…..’leuk’ om te lezen dat ik niet de enige ben, die soms zo’n lekkere voorbereiding hebben en op/in de wedstrijd al na 1,5km weten,….dit gaat ‘m niet worden!!! Gisteren (10 nov.) mijn eerste funrun gedaan, ‘kralingen by night’ , dit zijn niet echt mijn rondjes, mn volgende rondje is ook bruggenloop en 14 jan. helemaal stuk in de halve van Egmond!!!!
    Keep up the good work!!!

    1. Nee ik heb het sportrusten nu ook maar weer even gelaten voor wat het is. Jammer dat de bruggenlooop niet door ging he! Super knap dat je de halve van Egmond gaat doen. Ik doe in Egmond de 10 en dan in Schoorl de 21 weer. Nog maar twee maanden en ik moet nog even zin maken 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *